Η Παρί Σεν Ζερμέν είναι αναμφίβολα μία πολύ δυνατή ομάδα, δεν χρειάζεται να το γράψω εγώ αυτό ώστε να το μάθετε. Και είναι μία ομάδα που προσωπικά με πλήρωσε αρκετές φορές στην νοκ άουτ φάση του Τσάμπιονς Λιγκ διότι το πρόγραμμά της βόλεψε ώστε να επιβεβαιωθούν αυτά που έχω στο μυαλό μου για αυτήν.
Η ομάδα του Ποτσετίνο διαθέτει μεγάλη ποιότητα σε όλες τις γραμμές αλλά ειδικότερα από την μέση και μπροστά έχει ένα από τα κορυφαία ρόστερ. Παίζοντας λοιπόν με Μπαρτσελόνα και Μπάγερν Μονάχου ως φιλοξενούμενη στα πρώτα παιχνίδια, βρήκε τους χώρους που ήθελε και πλήγωσε τις αντιπάλους της σε τέτοιο βαθμό που η γενικότερα παθητική στάση της στις ρεβάνς αποδείχθηκε ανώδυνη. Με την Σίτι το πράγμα άλλαξε διότι κλήθηκε να δώσει το πρώτο παιχνίδι στο Παρίσι, οπότε όφειλε να ρισκάρει λίγο παραπάνω. Το πλήρωσε, φανερώνοντας αδυναμίες στο δεύτερο ημίχρονο, όταν η ομάδα του Γουαρδιόλα αποφάσισε ότι θα παίξει με πολύ μεγάλο ποσοστό κατοχής.